Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
Metal-Nose
2018 / 2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007

Geen gebeurtenissen deze maand.

MaDiWoDoVriZatZon
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031



dinsdag 19 september 2017
CRIMFALL: Amain



Release: 2017-08-25
Style: symphonic metal
Label: www.metalblade.de
Website: www.crimfall.com
Facebook: https://www.facebook.com/crimfall/
Country: Finland
Playing Time: 45:49
Cat. N°:
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8/10


English:

Finnish Crimfall released two albums earlier: ’As The Path Unfolds…’ (2009) and ’The Writ Of Sword’ (2011) and they really left me in awe. They got some success during the wave of Scandinavian pagan/folk metal when bands like Kivimetsän Druidi also had any moments of glory. It stands for folk metal with a female singer and a male harsh vocalist. In the case of Crimfall you can add wealthy orchestration and black metal influences, although the latter ones are as good as gone on the third album ‘Amain’ (which means: continue at full force). Only in the harsh vocals of Mikko Häkkinen we still hear scream-like blackened semblances, in addition to his rolling death grunt.

However, this happens to be the band of guitarist Jakke Viitala and he went through strenuous years. Indeed, after two albums silence reigned. Rumours were going round: they did not have a label anymore and female singer Helena Haaparanta left the band. The future of the band did not look bright. Yet Jakke kept on writing songs and with this new material he could convince the others to give it another try. Obviously everything should be more bombastic and grand than before. The band organized everything itself and got some help from Jens Bogren for the production. Metal Blade was the savior when properly releasing ‘Amain’ after six years of silence.

This most ambitious album of Crimfall opens all registers concerning orchestration. Thus more soundtrack and less metal. Some songs verge more to symphonic gothic metal with ‘beauty & the beast’ chants, so that folk influences are not so much prominent anymore. Anyways, this is an album that brims with grandeur and it opens with a momentous narrator and cinematic choirs. Initially ‘The Last Of Stands’ still makes a folkloristic impression, due to Helena’s vocals, and passes into fervent black, but everything is massively and abundantly dominated by orchestration and massive choirs. This album comes closer to a spectacle than it is an energetic metal experience. Next follows ‘Ten Winters Apart’ which is made up of four parts, individual songs actually, all with a calm beginning and going in crescendo to more heaviness. Many thoughtful passages are included, with beautiful calm vocals of Helena, but regularly Mikko does some harsh interaction. The guitar solos – especially in ‘Song Of Mourn’ – are magnificent. This epos will more appeal to fans of symphonic and gothic rock than pleasing pagan aficionados. ‘Mother Of Unbelievers’ baths in oriental melodies and has a majority of the raucous throat shouts of Mikko. It seems that ‘It’s A Long Road’ happens to be a cover and you can hear that in the non-metal intro until growls join in. Loads of ethnic chants in ‘Wayward Verities’, until we finally hear some familiar elements in the long occluding track ‘Until Falls The Rain’. It has a proper folkloristic flavoured intermezzo. The epic outburst is great here. I am left with a kind of double feel. You notice that the band did the utmost to surpass earlier work, but I have my doubts about the ultra multilayered chock-full sound in which the metal instrumentation is totally snowed under. Yet this album does not represent winter in the Crimfall discography, but Spring and a new beginning. Go on at full force, amain, indeed…


Nederlands:

Het Finse Crimfall bracht eerder twee albums uit: ’As The Path Unfolds…’ (2009) en ’The Writ Of Sword’ (2011) welke me erg enthousiast stemden. Ze liftten mee op de golf pagan/folk metal bands uit Scandinavië toen ook bands als Kivimetsän Druidi kortstondig furore maakten. Dat betekent folk metal met een zangeres en een mannelijke brulboei. In het geval van Crimfall mag je daar nog een weelderige orkestratie en black metal invloeden aan toevoegen, al zijn deze laatste zo goed als verdwenen op het derde album ‘Amain’ (wat betekent: met volle kracht vooruit). Enkel in de ruwe zang van Mikko Häkkinen horen we nog krijsinvloeden uit black, naast zijn rollende death grunt.

Maar dit is de band van gitarist Jakke Viitala en hij heeft het de laatste jaren niet onder de markt gehad. Inderdaad, na twee albums werd het stil. Geruchten deden de ronde: ze zaten zonder label en door interne spanningen was Helena Haaparanta vertrokken. De toekomst van de band hing aan een zijden draadje. Toch bleef Jakke songs schrijven en met dit nieuwe materiaal kon hij de anderen overtuigen om een volgende poging te wagen. Uiteraard moest alles nog grootser opgezet zijn dan voorheen. De band organiseerde alles zelf en riep de hulp van Jens Bogren in voor de productie. Metal Blade was de reddende engel om ‘Amain’ na zes jaar stilte daadwerkelijk uit te brengen.

Dit meest ambitieuze album van Crimfall trekt alle registers open wat orkestratie betreft. Nog meer soundtrack en minder metal. Sommige songs neigen eerder naar symfonische gothic metal met ‘beauty & the beast’ zang, zodat de folk invloeden niet zo gek veel meer overheersen. Het is in ieder geval groots opgezet en opent met een gewichtige verteller en filmische koorzang. ‘The Last Of Stands’ maakt aanvankelijk, door de zang van Helena, nog een folkloristische indruk en verwordt tot pittige black, maar alles is massaal en overdadig overmeesterd door orkestratie en massieve koorzang. Dit album is eerder een spektakel dan een heftig metalgebeuren. Vervolgens komt ‘Ten Winters Apart’ dat bestaat uit vier delen, ook op zichzelf staande songs, maar wel met kalme aanvang en in crescendo gaande naar meer heftigheid. Er komen veel bedachtzame stukken in voor, waar Helena mooi zingt, maar Mikko zorgt geregeld voor zware repliek. De gitaarsolo’s – vooral in ‘Song Of Mourn’ – zijn prachtig. Dit epos zal eerder fans van symfonische en gothic rock aanspreken, dan pagan liefhebbers. ‘Mother Of Unbelievers’ baadt in oosterse melodieën en heeft een overwicht van de ruwe strot van Mikko. Naar het schijnt is ‘It’s A Long Road’ een cover en dat merkt je aan het niet-metalen begin, tot men invalt met growls. Veel etnische zang in ‘Wayward Verities’, tot we in de lange afsluiter ‘Until Falls The Rain’ toch wel vertrouwde elementen horen met een fameus folky intermezzo. De epische uitval is hier erg geslaagd. Ik blijf een beetje met een dubbel gevoel zitten. Je merkt dat de band zich heeft willen overtreffen, maar ik heb wat moeite met dit dichtgemetseld geluid waarbij het metal instrumentarium soms volledig ondergesneeuwd raakt. Dit album staat nochtans in de Crimfall discografie niet voor de winter, maar voor de lente en een nieuw begin. Volle kracht vooruit ja.


Tracklist:

Eschaton (1:59)
The Last Of Stands (5:04)
Far From Any Fate (5:04)
Song Of The Mourn (4:23)
Sunder The Seventh Seal (3:28)
Dawn Without A Sun (3:10)
Mother Of Unbelievers (5:07)
It’s A Long Road (4:48)
Wayward Verities (4:56)
Until Falls The Rain (7:50)

Musicians:

Helena Haaparanta: vocals
Mikko Häkikinen: vocals
Jakke Viitala: guitars
Miska Sipiläinen: bass
Janne Jukarainen: drums




Geplaatst door Vera op dinsdag 19 september 2017 - 14:43:02
Reageren is uitgeschakeld

Nieuwscategorieën

 
Banners

 

 

Welkom

Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

01. CD Reviews 2018
CELTACHOR: Fiannaiocht
Amazing Celtic album!
01. CD Reviews 2018
KAMELOT: The Shadow Theory
Another album that will give the fans food for thought!
01. CD Reviews 2018
SPIRITUAL FRONT: Amour Braque
Gothic with depressive edge...
01. CD Reviews 2018
OCEANS OF SLUMBER: The Banished Heart
Comprehensive piece of work!
01. CD Reviews 2018
VOODOO CIRCLE: Raised On Rock
Great platter, no fillers, skilled musicians, magnificent voice!
Taal



Zoeken Metal-Nose

Date / Time

 
Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. - www.metal-nose.org