|
|
 |
|
|
|
MARK KELSON: Resurgence
| Release: 2014-11-01
Style: atmospheric progressive melancholic rock
Label: Audio Cave / Sombre Light Productions
Website: www.markkelson.com
Facebook: https://www.facebook.com/MarkKelsonAus
Country: Australia
Playing Time: 45:15
Cat. N°: 025
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8,5/10
|
English:
A brief summary of our protagonist: we had our first encounter with him as captain of Cryptal Darkness (that Australian band with Martin Powell on violin) and The Eternal. More recently he crafted the Alternative 4 album ’The Brink’ together with Duncan Patterson. Less famous yet also essential for the total picture of this musician happens to be his involvement in Black Majesty, Virgin Black, Insomnius Dei and Paramæcium. Finally his first proper solo album has been realized and we can take that literally, since scarcely three other persons were involved for side creations.
As it goes, most beautiful songs come into being as sublimation for frustration with the things going on in this world or at personal level. Kelson has always been a master in reflecting this and this time he even digs deeper into this shit, since there is nobody to adjust him. This happens to be his personal musical diary that shows many similarities with The Eternal, yet it is also the sum of all other activities the man ever did. Examples? (and this is a personal interpretation as well): during the intro, classical tinged with sampler, we think of Antimatter. Then the proper album bursts out with a ten minutes long rock vibe that flirts with reggae and classic rock in ‘The Only Way Out Is In’. The repetitive rhythm guitars conjure you as ever ongoing item, but he genuinely freaks out upon it. Amazing! The guitar sound of these liberating solos is vintage and warm/heartfelt. This appears to be the true spirit, because Mark cuts loose in the same vein in the equal lengthy ‘My Own Degradation’ with exuberant soloing and heavy riffs. Distorted vocals create a distance – in accordance with the lyrics – but this personal struggle results in a stunning composition. ‘Ocean Blue’ shows the introvert, sensitive side of Kelson: bitter sweet vocals that invoke a kind of Pink Floyd atmosphere, as well as the guitar runs. The ambient break ‘Wide Awake’ leads us towards the second part of the album. Do we hear a small hint to ‘Set The Controls For The Heart Of The Sun’ (Pink Floyd) in the atmospheric ‘Acariya’? This is a sure-fire composition to be led away on a bed of fervent vintage guitar solos and refined mysterious sounds. Piano and sensitive vocals feature ‘The Aftermath Of Apathy’, a diary put on record with keyboards, acoustic guitars and the bare performance of human voice. ‘Samana (part II)’ overviews the entire craftwork, instrumentally and contemplative, and conclude it was good…
Nederlands:
Een korte samenvatting van onze protagonist: we leerden hem kennen als gezagvoerder van Cryptal Darkness (die Australische band met Martin Powell op viool) en The Eternal. Daarnaast realiseerde hij samen met Duncan Patterson het Alternative 4 album ’The Brink’. Minder bekend maar evenzeer essentieel voor de vorming van deze muzikant zijn de betrokkenheid bij Black Majesty, Virgin Black, Insomnius Dei en Paramæcium. Uiteindelijk is zijn eerste soloalbum realiteit geworden en dit kunnen we letterlijk nemen, want er zijn amper een drietal andere personen bij betrokken geweest voor bijkomende input.
Zoals steeds ontstaan de mooiste liedjes als uitlaatklep van frustratie met de gang van zaken in deze wereld of het leven als totaliteit. Kelson is daar altijd een meester in geweest en graaft ditmaal nog dieper omdat hij aan niemand rekenschap hoeft te geven: dit is zijn persoonlijk muzikaal dagboek dat veel overeenkomsten vertoont met The Eternal, maar anderzijds ook een som is van alle andere activiteiten waar de man ooit bij betrokken was. Voorbeelden? (en ook dit is een persoonlijke interpretatie): tijdens de intro, klassiek getint met sampler, denken we aan Antimatter. Dan barst het ware album los met de tien minuten durende rockvibe die flirt met reggae en klassieke rock in ‘The Only Way Out Is In’. De repetitieve ritmegitaren bezweren je als stugge constante, maar er wordt volop op uitgefreakt. Het gitaargeluid van de bevrijdende solo’s is vintage en warm/hartelijk. Dat blijkt de ware inborst te zijn, want in het bijna even lange ‘My Own Degradation’ gaat Mark lekker tekeer in exuberante solo’s en harde riffs. De vervormde stem schept een afstand – analoog met de tekst – maar deze persoonlijke strijd levert een prachtcompositie op. ‘Ocean Blue’ toont de introverte, gevoelige kant van Kelson, bitterzoete zang die de sfeer van Pink Floyd oproept, alsook in de gitaarloopjes. De ambient break ‘Wide Awake’ leidt ons naar het tweede deel van dit album. Horen we daar een kleine hint naar ‘Set The Controls For The Heart Of The Sun’ (Pink Floyd) in het atmosferische ‘Acariya’? Een straffe compositie is dit om je te laten meevoeren op een bedje van vurige vintage gitaarsolo’s en geraffineerde mysterieuze klanken. Piano en gevoelige zang maken deel uit van ‘The Aftermath Of Apathy’, een dagboek op plaat gezet met toetsen, akoestische gitaar en de naakte stemperformance. ‘Samana (part II)’ kijkt instrumentaal en beschouwend over alles heen en zag dat het goed was…
Tracklist:
Samana (part I) (3:10)
The Only Way Out Is In (10:34)
My Own Degradation (8:49)
Ocean Blue (3:57)
Wide Awake (1:29)
Acariya (7:54)
The Aftermath Of Apathy (6:46)
Samana (part II) (2:34)
| Musicians:
Mark Kelson: vocals, guitars, bass, keyboards, drums, programming
|
Geplaatst door Vera op woensdag 28 januari 2015 - 22:40:53
Reageren is uitgeschakeld
|
|
|
|
|
|
|
