Wie de muzikale smaak van ondergetekende kent, weet dat extreme metal niet direct het favoriete kopje thee is. Deze Zweden vallen duidelijk onder deze kwalificatie, maar zetten met deze debuut EP meteen de puntjes op de ‘i’. Met vier korte nummers geven zij een visitekaartje af over wat er ons te wachten staat als straks hun full cd verschijnt.
The Resistance bestaat met Jesper Strömblad en Glenn Ljungtröm uit twee ex-leden van In Flames. Verder zijn er zanger (zeg maar ‘strot’) Marco Aro (ex-The Haunted en Facedown) en drummer Chris Barkensjö (ex-Kaamos, ex-Grave). Zelf plaatsen ze hun muziek in de hoek van de ‘Zweedse old school death metal’, gespeeld met hardcore energie. Compromisloos is het in elk geval en technisch zit alles lekker in elkaar. Hier en daar komt de groep ondanks de extreme klanken behoorlijk melodieus uit de hoek. De rest is een kwestie van smaak. De liefhebbers hebben er in elk geval een band bij die er toe doet.
Voorziene releasedatum full CD ‘Scars’ in mei.
Tracklist:
My Fire (3:04) Face To Face (4:00) Rise From Treason (2:35) Slugger (3:01)
Musicians:
Marco Aro: vocals Jesper Strömblad: guitars, bass Glenn Ljungtröm: guitars Chris Barkensjö: drums
Geplaatst door Vera op donderdag 21 maart 2013 - 21:25:16
Reageren is uitgeschakeld
woensdag 20 maart 2013
HULDRE: Intet Menneskebarn
Release: 2012 Style: folk metal Label: Self-released / www.metalmessage.de Website: www.huldre.dk Facebook:www.facebook.com/huldre Country: Denmark Playing Time: 50:35 Cat. N°: HULDRE02 Review by: Vera Translated by: Vera Rating: 7,5/10
English:
Although Huldre surely belongs to black/pagan metal areas, we want to mention right away that this Danish band let the folkloristic elements prevail. Now and then there are some accelerations that prone to black metal, but when we tell you that this six-piece from Copenhagen has backgrounds in acoustic medieval music, Danish folk music, reggae and classical music in addition to their death/black metal foundation, then you instantly understand this is quite a weird horde. Add the high-pitched folkloristic chants of female singer Nanna Barsley to this and one might say that Huldre has made a very self-willed debut album that is more akin to bands like Lumsk and Gåte than to harsh pagan metal.
The first steps in formation of the band were taken in 2006, but only in 2009 they started for real and soon got positive critics on their free offered demo. One year later Troels Norgaard was recruited for flutes and hurdy-gurdy to expand the existing folk instrumentation of violin and lute. ‘Intet Menneskebarn’ is self-released, but they entered the professional LSD Studios with producer Lasse Lammert (known from recordings with Alestorm) to be sure of a top notch production. All lyrics are in Danish language and it sounds very authentic.
Metal and folk join properly hands during ‘Ulvevinter’, while melodic guitars and violin get some room for nice soloing. In ‘Trold’ even comes a well-done acceleration, even though it is mainly a slower track with high vocals. In the genre Nanna is not a bad singer at all, yet in ‘Skovpolska’ there are moments which are hard to rejoice, surely towards the end. In a longer track such as ‘Brandridt’ the band does it better with a sure-fire climax with loads of solos and necessary tightness in the galloping guitars. This will turn into the best song of the record. Cheerful, frisky folk tunes one might find in ‘Gennem Marsken’ and the instrumental ‘Spillemand’. Absolute weakness is ‘Havgus’. Indeed, there are some weak and mediocre songs on ‘Intet Menneskebarn’, although ‘Skaersild’ still includes a beautiful atmospheric intermezzo and lute. If you are more a folky than a metal fan and if you like high-pitched female vocals, then you can give it a try.
Nederlands:
Hoewel we Huldre wel kunnen indelen bij black/pagan metal, willen we meteen even meegeven dat deze Deense band de folkloristische elementen laat zegevieren. Af en toe zijn er enkele pittige acceleraties die in de buurt van black metal komen, maar wanneer we vertellen dat dit zestal uit Kopenhagen put uit akoestische middeleeuwse muziek, Deense folkmuziek, reggae en klassieke muziek naast een harde bast van death/black metal, dan weet je meteen dat dit een vreemd beestje gaat worden. Voeg daar de hoge, folkloristische stem bij van zangeres Nanna Barslev bij en je kan stellen dat Huldre een hoogst eigenwijs debuutalbum gemaakt heeft dat eerder in de richting gaat van bands als Lumsk en Gåte dan van stevige pagan metal.
De eerste stappen naar het formeren van een band werden in 2006 gezet, maar pas in 2009 ging de band goed van start en kreeg vervolgens goede kritieken op een gratis verspreide demo. Een jaar later werd Troels Norgaard bijgevoegd voor fluitjes en draailier om naast viool en luit nog meer folk instrumenten toe te voegen. De band brengt ‘Intet Menneskebarn’ in eigen beheer uit maar begaf zich wel naar de professionele LSD studio met producer Lasse Lammert (waar ook Alestorm opneemt) om zich te vergewissen van een prima productie. Alle teksten zijn in het Deens en het geheel klinkt authentiek.
Metal en folk gaat degelijk hand in hand tijdens ‘Ulvevinter’, terwijl melodieuze gitaren en viool wat ruimte krijgen. In ‘Trold’ komt zelfs een welgesmaakte acceleratie, al is dit grotendeels een traag nummer met hoge zang. In het genre is Nanna geen slechte zangeres, maar in ‘Skovpolska’ zijn er momenten die allerminst te pruimen zijn, zeker naar het einde toe. In een langere song als ‘Brandridt’ herpakt de band zich met een fraaie climax met veel solo’s en de nodige strakheid in de galopperende gitaren. Dit blijkt dan ook veruit het beste nummer te zijn. Hupse, dartele folk liederen vinden we in ‘Gennem Marsken’ en het instrumentale ‘Spillemand’. Absoluut dieptepunt is ‘Havgus’. Er staan heus wel mindere songs op ‘Intet Menneskebarn’ al komt afsluiter ‘Skaersild’ nog met een mooi atmosferisch intermezzo en luit. Ben je eerder folkie dan metalfan en hou je van hoge vrouwenzang, dan kan je een gokje wagen.
This CD review nicely links up with my previous one about Fen’s ‘Dustwalker’. In 2011 De Arma released a split album with Fen. Completely in the vein of the split album ‘Towards The Shores To The End’, Swedish Andreas Pettersson (Lönndom) continues his atmospheric approach. For this debut album ‘Lost, Alien & Forlorn’ he engaged again Fen vocalist Frank Allain, while the line-up is completed with drummer Johan Marklund.
It means that ‘The Tower’ initially announces itself as the perfect marriage between The Cure and Soror Dolorosa, but gradually mainly unites the mysticism of Alcest with the deep-rooted melancholy of Katatonia into atmospheric post rock. During ‘Left To Hide’, Allain’s misery-laden voice is regaled with echoes from blackened screams. The step from atmospheric, otherworldly sounds to black metal is often taken, but it is really delightful in ‘Behind These Filthy Panes’. That is how the band manages to avoid the risk of sounding too shoegaze-like. The oppressive feeling of helplessness, followed by resignation and freedom is perfectly reproduced in the seven lengthy compositions. This is not only recommended to the dreamers on this planet… this is a strong debut that takes up the spirit of the age of the upcoming post rock
Nederlands:
Deze CD bespreking sluit mooi aan met de vorige van Fen’s ‘Dustwalker’. In 2011 bracht De Arma immers een split-album uit met Fen. Geheel in de stijl van het split-album ‘Towards The Shores Of The End’ met Fen van twee jaar geleden, zet de Zweed Andreas Pettersson (Lönndom) zijn atmosferische koers verder. Voor het debuut-album ‘Lost, Alien & Forlorn’ engageerde hij weer eens Fen-zanger Frank Allain, terwijl de bezetting met drummer Johan Marklund gecompleteerd werd.
Dat betekent dat ‘The Tower’ zich aanvankelijk aankondigt als het perfecte huwelijk tussen The Cure en Soror Dolorosa, maar gaandeweg vooral de mystiek van Alcest met de diepgewortelde melancholie van Katatonia weet te verenigen tot atmosferische post rock. Tijdens ‘Left To Hide’ wordt Allain’s mistroostige stem aangezet met echo’s van zwartgeblakerd gekrijs. De stap van atmosferische, onwereldse klanken naar black metal wordt meermaals gezet, maar komt het best tot uiting in ‘Behind These Filthy Panes’. Daarmee omzeilt de band handig het gevaar om te navelstarend (yep, shoegaze) over te komen. Het beklemmende gevoel van machteloosheid, gevolgd door berusting en bevrijding wordt perfect weergegeven in de zeven lange composities. Niet alleen aangeraden voor de dromers op deze planeet… sterk debuut dat inhaakt op de tijdsgeest van opkomende post rock.
Tracklist:
The Tower (7:09) Left To Hide (7:00) Watching The Walls Come Down (6:50) Fires Of Hope (2:49) Behind These Filthy Panes (6:20) Wretch (8:12) Dislocated (4:56)
Musicians:
Andreas Pettersson: guitars, bass Frank Allain (Fen): vocals Johan Marklund: drums
Geplaatst door Vera op dinsdag 19 maart 2013 - 11:05:01
Wij staken onze bewondering voor Britse black metal bands als Winterfylleth en Cnoc An Tursa de laatste tijd niet onder stoelen of banken. In dat rijtje hoort echter ook Fen thuis, nu residerende in Londen, maar met leden opgegroeid in ‘the Fenns’, een moerassig gebied dat mysterie en geheimzinnigheid uitstraalt door zijn desolate landschappen en ruwheid. Dat gevoel is daadwerkelijk terug te vinden in hun eclectische muziek. Met ‘Dustwalker’ is het drietal toe aan een derde studioalbum en keyboards zijn daarbij in de moerassige grond verdwenen om meer ruimte te geven aan (licht psychedelisch) gitaarwerk. Er wordt een hand uitgereikt naar liefhebbers van post-rock, al blijven zieltjes die dwepen met Agalloch en Alcest best ook niet verdoken van enige Fen klanken. Uiteindelijk zijn black metal roots in sommige songs nog prominent aanwezig.
‘Dustwalker’ is een album dat je in zijn geheel moet consumeren, zelfs al dreigt er overdaad. We zitten al vlug over meer dan een uur intense atmosferische klanklandschappen te consumeren en dat eist zijn tol. Toch slagen de Britten er in om een authentieke sfeer op te zetten door woeste black metal af te wisselen met fragiele, bedachtzame passages. Dit doen ze op voortreffelijke wijze. Neem ‘Consequence’, het begin van onze reis: dat gaat van stuwende black metal met rauwe kreten naar gesublimeerde cleane zang, terwijl diffuus vervormde gitaarklanken en gesproken gedeelten de aandacht scherp houden. Een akoestisch einde is de pleister op de wonde. Zo weet Fen in elk van de acht lange tracks (gaande van zeven tot veertien minuten) de spanning gaande te houden. Elke track bespreken zou ons leiden tot epistels die niemand wilt lezen. Dit is een knaller van jewelste voor fans van Alcest, Agalloch, Winterfylleth, Cnoc An Tursa en De Arma, waarover we nog meer gaan schrijven.
In vergelijking met vorige albums richt men zich meer op de basis van gitaren en de dubbele zang van wanhopige black metal screams contra zalvende cleane zang. In die optiek doen ze niet veel meer dan Enslaved en meerdere bands in het genre. Zij geven er echter wel een persoonlijke draai aan die maakt dat het uur luistertijd zo voorbij is en ons meevoert naar fantastische muzikale interpretaties van hun geboortestreek. Misschien kunnen we beter besluiten met wat de band te zeggen heeft over zijn werken: “Wanneer ‘Epoch’ (vorig album, zeer duister) een eenzame wandeling langsheen de moerassen van onze streek belichaamde, dan vertegenwoordigt: ‘Dustwalker’ de koude, snerpende grijsheid van een troosteloze winterochtend.” Putje winter dus, mét sneeuw! Prachtig!
Tracklist:
Consequence (7:56) Hands Of Dust (11:39) Spectre (10:21) Reflections (1:49) Wolf Sun (7:10) The Black Sound (10:08) Walking The Crowpath (13:16)
Bonus track Special Edition:
Epilogue (4:23)
Musicians:
The Watcher: vocals, guitars Grungyn: bass, vocals Derwydd: drums
Geplaatst door Vera op maandag 18 maart 2013 - 19:08:09
