Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
Metal-Nose
2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
Prog-Nose
2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
RockAdvice
2010 / 2009 / 2008 / 2007

Gebeurtenissen deze maand: 1

MaDiWoDoVriZatZon


12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031

zondag 15 januari 2017
THEATRES DES VAMPIRES: Candyland



Release: 2016-10-14
Style: gothic symphonic metal
Label: www.scarletrecords.it
Website: www.theatresdesvampires.it
Facebook: www.facebook.com/TheatresDesVampires
Country: Italy
Playing Time: 39’58”
Cat. N°: SC 307-0
Review by: Guy
Translated by: Guy
Rating: 8,5/10


English:

This Italian band took its name from a Parisian theatre, in which vampires pretend to be mortal actors, out of a novella by Anne Rice. Since their formation in 1994, this ‘Candyland’ is their ninth album, five years after their previous one (‘Moonlight Waltz’), and they moved far away from the melodic black style in which they started 20 years ago. The album is inspired by the eponymous room in the infamous Pennhurst asylum in Pennsylvania. In this line-up we find a new guitarist, while the keyboard parts are taken care of by guests.

‘Morgana’ kicks off heavy with a mix of electro beat and gothic with symphonic veils. ‘Resurrection’ continues in the same vein, but is catchier due to the vocal hooks of Sonya, whose voice alternates between sensitive, whispering and raw. ‘Delusional’ is more symphonic and some dreary male vocals are added. ‘Parasomnia’ rushes from the starting block, faster, more metal, while the ominous title track is more sober, rather plain gothic. ‘Ragdoll’ is pounding electro/gothic with symfo and catchy, intense vocals. In ‘Pierrot’, Sonya uses her soprano voice, together with the sombre beautiful melody and guitar solo, this makes, arguably, for the best song of the album, while electro drives the Depeche Mode cover which follows, with very eighties new wave keyboard input, which follows. In the very electro as well ‘Opium’, Sonya uses her soprano once again and ‘Seventh Room’ goes industrial with additional vocals from the Moonspell vocalist. The melancholic ‘Autumn’ closes.

Very diverse album, nevertheless consistent in terms of summoned atmosphere.


Nederlands:

Deze Italiaanse band ontleende zijn naam aan een fictief Parijs theater, waar vampiers zich voordeden als sterfelijke acteurs, uit een roman van Anne Rice. Sinds hun oprichting in 1994 is ‘Candyland’ hun negende album, vijf jaar na hun vorige (‘Moonlight Waltz’), en zijn ze erg ver van hun oorspronkelijke melodieuze black waarmee ze 20 jaar geleden begonnen. Het album is geïnspireerd door de gelijknamige kamer in het beruchte Pennhurst krankzinnigengesticht in Pennsylvania. In deze bezetting vinden we een nieuwe gitarist, terwijl keyboardpartijen door gasten ingevuld worden.

‘Morgana’ trapt stevig af met een mix van electro beat en gothic met symfonische sluiers. ‘Resurrection’ zit in hetzelfde straatje, maar is catchier, door de vocale hooks van Sonya, wiens stem wisselt tussen gevoelig, fluisterend en rauw. ‘Delusional’ is meer symfonisch en wat naargeestige mannelijke parlando wordt toegevoegd. ‘Parasomnia’ snelt uit het startblok, sneller, meer metal, terwijl het dreigende titelnummer terug bezadigder, eerder pure gothic is. ‘Ragdoll’ is stampende electro/gothic met symfo en catchy, doorleefde stem. In ‘Pierrot’ gebruikt Sonya haar sopraan, samen met de somber mooie melodie en gitaarsolo maakt dit, mijn inziens, het tot het beste nummer van het album, terwijl electro de daaropvolgende Depeche Mode cover, met erg eighties new wave keyboard inbreng, stuwt. In het eveneens erg electro ‘Opium’ gebruikt Sonya weer haar sopraan en ‘Seventh Room’ gaat richting industrial met extra vocalen van de Moonspell zanger. Het melancholische ‘Autumn’ sluit af.

Erg divers album, dat niettemin consistent qua opgeroepen sfeer blijft.


Tracklist:

Morgana Effect (3’42 )
Resurrection Mary (4’15”)
Delusional Denial (3’09”)
Parasomnia (4’09”)
Candyland (4’03”)
Your Ragdoll (3’21”)
Pierrot Lunaire (3’16”)
Photographic (cover Dépeche Mode) (3’35”)
Opium Shades (3’28”)
Seventh Room (3’25”)
Autumn Leaves (3’35”)

Musicians:

Sonya Scarlet – vocals
Giorgio Ferrante – guitars
Zimon Lijoi – bass, backing vocals
Gabriel Valerio – drums, backing vocals

Guest appearance:
Fernando Ribeiro (Moonspell) – vocals on ‘Seventh Room’




Geplaatst door Vera op zondag 15 januari 2017 - 22:24:57
Reageren is uitgeschakeld

zaterdag 14 januari 2017
RASPAIL: Dirge



Release: 2016-11-11
Style: doom/gothic metal
Label: www.sickmangettingsickrecords.de / www.sureshotworx.de
Website:
Facebook: https://www.facebook.com/raspailband
Country: Italy
Playing Time: 54’
Cat. N°: SIM 023
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 9/10


English:

Raspail was already founded in 2010 in Rome (Italy) with (ex)members of a.o. Novembre and Klimt 1918. Originally it was meant to be a tribute band to early Katatonia, old Paradise Lost and October Tide. The longer these guys played together, the more they developed their signature style of their own, although the sonorous guitar patterns still remind of – especially – Katatonia.

They have been working for a long time on the extensive songs. One can describe them as melodic doom/death metal, but there are loads of other elements as well, such as a large amount of mind-expanding sounds that are present in the back and they are true ear-candy. It adds an unearthly, psychedelic touch to the music, while the musicians refer to rural areas around Rome where ancient poets were inspired and came to exceptional results. Thus the lyrics are poetic (the title ‘The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun’ will speak to everyone’s imagination) and the music floats above your head in a wonderful manner. On this bed of slow, ultra melancholic sounds, the very raucous grunts of Ianus are contrastingly desperate and intense. A song like ‘The Wanderer’ enchants us with soaring sounds, but they work with epic outbursts with growls and later quiescent passages in which spiritual ornaments pop up. The approach even reminds me a bit of Solstafir from time to time, because the songs have a considerable length and they come to full bloom by exploding in a ravishing, refined way. These almost psychedelic soundscapes – for instance in ‘We Should Not Grieve’ – seem like a guidance to the stars. Elements of post-rock and ambient are infiltrated in music which remains rough, pitch-black and heavy though. Even any blackened influences are not strange to them. ‘Ver Sacrum’ has a contemplative, solemn spoken part at the end. This is a Walhalla for aficionados of ultra melancholic sounds with momentum!


Nederlands:

Raspail werd al in 2010 opgericht rond Rome (Italië) met (ex) leden van o.a. Novembre en Klimt 1918. Oorspronkelijk was dit als tribuut bedoeld aan vroege Katatonia, oude Paradise Lost en October Tide. Naarmate de heren langer samen speelden ontwikkelde zich een eigen stijl, al zijn de lillende, heldere gitaarpatronen nog steeds een hint aan – vooral - Katatonia.

Er is erg lang gewerkt aan de uitgebreide songs die men als melodieuze doom/death metal kan beschrijven, maar er zijn ook veel andere elementen, zoals een groot aantal geestverruimende klanken die een achterban vormen waar het mooi naar luisteren is. Het geeft de muziek een onaards, psychedelisch karakter, terwijl de muzikanten dwepen met de landelijke gebieden rond Rome waar vroegere dichters door geïnspireerd werden. De teksten zijn dan ook poëtisch (de titel ‘The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun’ zal tot ieders verbeelding spreken) en de muziek zweeft op een heerlijke manier boven je hoofd. Op dit bedje van trage, weemoedige klanken klinkt de erg ruwe grunt van Ianus desperaat en intens. Een song als ‘The Wanderer’ maakt ons lekker met zwevende klanken, maar er wordt gewerkt met epische uitbarstingen met grunts en daarna verstilde passages waarin spirituele klanken opduiken. De aanpak doet me soms zelfs aan Solstafir denken, omdat de songs een behoorlijke lengte hebben en zich geraffineerd ontplooien tot volle wasdom. Dit welhaast psychedelische klanktapijt – bijvoorbeeld in ‘We Should Not Grieve’ – lijkt telkens een opgang naar de sterren te bewerkstelligen. Elementen van postrock en ambient worden verwerkt in songs die toch ruw, gitzwart en heavy overkomen. Zelfs enige zwartgeblakerde invloeden zijn hen niet vreemd. ‘Ver Sacrum’ heeft een beschouwend stuk plechtig gesproken tekst op het einde. Dit is een walhalla voor liefhebbers van ultra weemoedige klanken met stuwkracht! .


Tracklist:

The Wanderer (6:52)
The Nymph’s Wood Hymn To The Rising Sun (5:50)
Vesevo (3:56)
Dirge (8:14)
One Step More To The Void (7:01)
We Should Not Grieve (4:07)
Ver Sacrum (8:34)
Et In Arcadio Ego (9:18)

Musicians:

Ianus: vocals
Israfil: guitars
Zeno: bass
Proserpina: drums




Geplaatst door Vera op zaterdag 14 januari 2017 - 09:15:14
Reageren is uitgeschakeld

donderdag 12 januari 2017
BETHLEHEM: Idem



Release: 2016-12-02
Style: gothic/dark/black metal
Label: www.prophecyproductions.de
Website: /
Facebook: https://www.facebook.com/bethlehemofficial
Country: Germany
Playing Time: 51:18
Cat. N°: PRO 202
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8/10


English:

Bethlehem has always been a band with an anarchistic, controversial tinge. To celebrate their 25th anniversary they do not open a bottle of champagne, but release an album without title, simply called ‘Bethlehem’ in a rejuvenated constellation. Although one does not excludes the other thing of course. After the previous album ’Hexakosioihexekontahexaphobia’, the complete line-up disappeared out of the entourage of moving spirit Jürgen Bartsch. It is true, it has always been a band with ever-changing vocalists, but a whole line-up is quite drastic. However Bartsch did not rest on his laurels and started recruiting new band mates.

The first one he managed to enthuse was their quondam drummer Wolz. Then he recruited the Russian guitarist Karzov who appeared to take a major role in song-writing from the very outset. Bartsch obviously plays bass and behind the microphone one can find Onielar now, from the German black metal outfit Darkened Noctum Slaughtercult. His vocals are as deranged and insane as those of his illustrious predecessors Niklas Kvarforth (Shining) and Marco Kehren (Deinonychus). The production was in the hands of Markus Stock at Studio E, so no complaints about it this time, although the protagonist claims that this album has a nineties sound.

On ‘Bethlehem’ the band partly returns to black metal, yet it rather leaves a morbid gothic impression, surely when we base ourselves on the bass lines and low-tuned guitars. However the first tracks are suicidal black metal as we know it from these guys, but in the second song there is already an engrossing shifting from ultra fast roughness to passages with classical piano. The guitar leads sound very melodious and the calm parts are melancholic. The third song with plucking guitars and soaring leads is slower and is even sung in quite a contemplative manner. It includes great soloing. That’s how they always switch from raucous black roots to neo-gothic sounds. The ponderous chunky guitar sound reminds a bit of Type O’Negative. Some of the songs have any female vocal parts, although it is often spoken word, except in the superfluous children’s song ‘Gängel Gängel Gang’. After few spins it gets quite accessible, but the vocals will always remain a matter of ‘love it or hate it’. Despair and mental catharsis give you an eerie uneasy feel, but Bethlehem has always been good in that.


Nederlands:

Bethlehem is altijd al een band geweest met een anarchistisch, tegendraads trekje. Om het 25-jarige bestaan te vieren trekken ze dan ook geen fles champagne open, maar brengen een album uit zonder titel, gewoonweg ‘Bethlehem’ genoemd in een gerevitaliseerde bezetting. Al sluit het ene het andere niet uit natuurlijk. Na vorig album ’Hexakosioihexekontahexaphobia’ verdween heel de bezetting uit het entourage van bezieler Jürgen Bartsch. Natuurlijk is het altijd een band met wisselende zangers geweest, maar een hele band is toch wel drastisch. Maar Bartsch bleef niet bij de pakken zitten en ging op zoek naar nieuwe bandmaten. .

De eerste die hij terug wist te enthousiasmeren was hun vroegere drummer Wolz. Daarna trok hij de Russische gitarist Karzov aan en die blijkt meteen een ruime bijdrage aan de songs geleverd te hebben. Bartsch speelt natuurlijk bas en achter de microfoon vinden we nu Onielar van de Duitse black metal band Darkened Noctum Slaughtercult. Zijn vocalen zijn al even waanzinnig als die van illustere voorgangers als daar zijn Niklas Kvarforth (Shining) en Marco Kehren (Deinonychus). De productie was in handen van Markus Stock in Studio E, dus hoeven we daar ditmaal niet over te klagen, ook al beweert de protagonist dat dit album een jaren negentig geluid heeft.

Op ‘Bethlehem’ keert de band deels terug naar black metal, maar toch laat men eerder een morbide gotische impressie na, zeker wanneer we ons baseren op de baslijnen en de laaggestemde gitaren. De eerste songs echter zijn suïcidale black metal zoals we het kennen van de heren, maar in het tweede nummer is er al een boeiende afwisseling tussen snelle ruwheid en passages met klassieke piano. De solopartijen op gitaar klinken erg melodieus en de kalme stukken zijn melancholisch. Het derde nummer met tokkelende gitaren en zwevende leads is trager en wordt zelfs beschouwend gezongen. Het bevat knappe solo’s. Zo weet men telkens af te wisselen tussen heftige black roots en de laatgotische klanken. De zwaar zinderende gitaren doen soms aan Type O’Negative denken. Sommige songs bevatten enige vrouwenzang, al is dat meestal een gesproken bijdrage, behalve in het overbodige kinderliedje ‘Gängel Gängel Gang’. Na enkele luisterbeurten wordt het vrij toegankelijk, maar de zang zal altijd een kwestie van ‘love it or hate it’ blijven. Wanhoop en mentale catharsis geven je een akelig gevoel, maar daar is Bethlehem altijd bijzonder goed in geweest.


Tracklist:

Fickselbomber Panzerplauze (4:11)
Kalt’ Ritt In Leicht Faltiger Leere (5:26)
Kynokephale Freuden Im Sumpfleben (5:19)
Die Dunkelheit Darbt (3:17)
Gängel Gängel Gang (4:38)
Arg Tot Frohlockt Kein Kind (5:11)
Verderb Nisheilung Im’ Sterbend Mahr (5:42)
Wahn Schmiedet Sarg (5:34)
Verdammnis Straft Gezügltes Aas (5:14)
Kein Mampf Mit Kutzenzangen (6:28)

Musicians:

Jürgen Bartsch: bass, compositions
Onielar (Yvonne): vocals
Ilya Karzov: guitars
Wolz: drums




Geplaatst door Vera op donderdag 12 januari 2017 - 23:45:12
Reageren is uitgeschakeld

woensdag 11 januari 2017
FEANOR: We Are Heavy Metal



Release: 2016-11-25
Style: true heavy metal
Label: www.massacre-records.com
Website: www.feanorband.com
Facebook: https://www.facebook.com/feanorband
Country: Argentina
Playing Time: 59’59”
Cat. N°: MAS CD 0946
Review by: Guy
Translated by: Guy
Rating: 8,5/10


English:

This is the third album for this HM quartet from Argentine, which they recorded with the help of a whole bunch of guest musicians. Their look on the cover reminds of Manowar and in the music that influence is present as well, by the way, Ross The Boss plays guitar on four of the songs.

The album opens with the sturdy title track with shout along, catchy chorus, narrative part, fine guitar solo (check the official video). ‘Eol’, as well as some other songs, is inspired by Tolkien’s work and is a slower, rather epic piece. ‘Earendil’ starts with an acoustic medieval guitar part and is really epic with Sven’s mighty voice adding the right atmosphere. After that, ‘Discipline’ is contrasting as a speedy metal piece. A crackling fire and harpsichord set the right mood in the instrumental ‘Water Gardens’, transiting smoothly into the slower, epic again (e.g. male choir and a quiet break with female voices) ‘Dagor’. ‘White & Blue’ has also a rather long, medieval sounding intro before turning epic again, including a sparkling guitar solo. After that, ‘Crying Games’ is speedier with catchy chorus, while ‘Visitors’ draws the epic card again, with bombastic quiet middle piece, catchy vocal hooks and rough chopping outro. ‘Darkness’ is brooding, but the short ‘The Scribe’ with pounding hooves and narrative voice is in fact the intro for ‘Gilgamesh’, a mix of speed and epic, to close this disc.

In short, great stuff for those who like epic heavy metal.


Nederlands:

Dit is het derde album van dit HM kwartet uit Argentinië, dat ze met de hulp van een hele rist gastmuzikanten ingeblikt hebben. Hun look op de hoes van het album doet aan Manowar denken en ook in de muziek klinkt die invloed wat door, Ross The Boss speelt overigens gitaar in vier nummers.

Het album opent met het stevige titelnummer met lekker, catchy refrein om mee te brullen, verhalend stuk, ferme gitaarsolo (check de officiële video). ‘Eol’, evenals enkele andere nummers, is geïnspireerd door Tolkien’s oeuvre en is een tragere, eerder epische song. ‘Earendil’ begint met een akoestisch middeleeuws gitaarstuk en is deze keer écht episch met Sven’s machtige stem die sfeer bijzet. Daarna contrasteert ‘Discipline’ als een speedy metal brok. Geknetter van een vuurtje en klavecimbel zorgen voor sfeer in het instrumentale ‘Water Gardens’, dat overgaat in het weer tragere, epische (o.a. mannenkoor en een rustige break met vrouwenstemmen) ‘Dagor’. ‘White & Blue’ heeft ook een vrij lange, middeleeuws aandoende intro, vooraleer de epische toer op te gaan, inclusief schitterende gitaarsolo. Daarna is ‘Crying Games’ weer speedier met catchy refrein, terwijl ‘Visitors’ weer de epische kaart trekt, met bombastisch rustig middenstuk, catchy vocale hooks en ruw hakkende outtro. ‘Darkness’ is broedend, maar het korte ‘The Scribe’ met hoefgetrappel en verhalende stem is eigenlijk de intro voor ‘Gilgamesh’,
een mix van speed en epiek, om de schijf af te sluiten.

Kortom, groots materiaal voor liefhebbers van epische HM.


Tracklist:

We Are Heavy Metal (5’20”)
Eol The Dark (4’47”)
Earendil The Sailor (5’48”)
The Discipline Of Steel (3’37”)
Water Guardians (2’07”)
Dagor Nuin Giliath (7’01”)
White And Blue (4’57”)
Crying Games (4’34”)
The Visitors (7’31”)
The Darkness (4’48”)
The Scribe (2’31”)
The Epic of Gilgamesh Pt 1 (Quest for Glory) (6’28”)

Musicians:

Sven d’Anna – vocals
Walter Hernandez - guitars
Gustavo Acosta – bass and keyboard
Frank Gilchriest – drums ( Riot, Virgin Steele )

Guests:

Tony Martin – vocals
Ross The Boss – lead guitars
David Shankle – lead guitars
Ron Hendrix – keyboard
Nico Jordain – drums
Fritz Greenawalt – Narrator




Geplaatst door Vera op woensdag 11 januari 2017 - 14:33:14
Reageren is uitgeschakeld

Ga naar pagina   <<        >>  
Archive

POWERWOLF: Blessed & Possessed Tour Edition Vera @ (10 jan : 23:29) (01. CD reviews 2017)
RED SUN RISING: Polyester Zeal Vera @ (09 jan : 11:58) (06. CD Reviews 2016)
LASCAR: Absence Vera @ (06 jan : 09:48) (06. CD Reviews 2016)
MINOTAURUS: Insolubilis Vera @ (05 jan : 15:43) (06. CD Reviews 2016)
EINHERJER: Dragons Of The North XX Vera @ (04 jan : 13:38) (06. CD Reviews 2016)
DIABOL BORUTA: Widziadla Vera @ (03 jan : 23:32) (06. CD Reviews 2016)
Nieuwscategorieën

   
Banners

 

 

Welkom

Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

06. CD Reviews 2016
THY SHADE: The Last Goodbye
Nice, but too easy listening stuff...
01. CD reviews 2017
FIREWIND: Immortals
Instantly back on the metal map with this stunner!
06. CD Reviews 2016
LUCIFERIAN LIGHT ORCHESTRA: Black (MCD)
Four new songs from Therion's mastermind side project...
06. CD Reviews 2016
WORDS OF FAREWELL: A Quiet World
Very impressive work, but alas not much catchy elements...
06. CD Reviews 2016
KLIMT 1918: Sentimentale Jugend
Very special Italian indie rock band...
Taal



Zoeken Metal-Nose

Date / Time

 
Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. - www.metal-nose.org