Short List

Reviews, Interviews & Concertreviews
Metal-Nose
2017 / 2016 / 2015 / 2014 / 2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
Prog-Nose
2013 / 2012 / 2011 / 2010 / 2009 / 2008 / 2007
RockAdvice
2010 / 2009 / 2008 / 2007

Geen gebeurtenissen deze maand.

MaDiWoDoVriZatZon






1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031




zaterdag 24 juni 2017
PALE KING: Monolith Of The Malign



Release: 2017-04-21
Style: melodic death metal
Label: www.soulsellerrecords.com / www.sureshotworx.de
Website: /
Facebook: https://www.facebook.com/PaleKing666
Country: Sweden
Playing Time: 38’31”
Cat. N°:
Review by: Guy
Translated b,y: Guy
Rating: 8/10


English:

Pale King was started in 2016 by two Wombbath members with the aim to create melodic, old school death metal. They took their moniker from an unfinished novel by David Foster Wallace.

‘Last Hour’ is indeed a nice chunk of melodic death, with space for slow and rough passages and mostly catchy riffing. ‘Horrors’ delivers the same melodic brutality, while the melody in the chorus adds a majestic touch to it. In the title track there are beautiful riffs and melodies as well, in shrill contrast with the raw grunt. Then comes ‘The Curse’ of course with melody too, but rather in the undertow, while the chopping drums are rather prominent. Maybe a flaw in the production? Majestic keys for the intro of ‘Intentions’, switching into melodic death with a quiet break in its midst, while the keys return, be it less striking, in the outro. I won’t use the word progressive, but the arrangements of Pale King are diverse and sometimes surprising. This being said, next two songs are rather brutal, but closing ‘Haunted Palace’ displays one last time mix of brutality, melody and great arrangements.

A successful Gothenburg journey to the nineties.


Nederlands:

Pale King werd in 2016 opgericht door twee Wombbath leden met als doel melodieuze, old school death metal te maken. Ze ontleenden de bandnaam aan een onafgewerkte roman van David Foster Wallace.

‘Last Hour’ is inderdaad een lekkere brok melodieuze death, met plaats voor tragere en rauwere passages en vooral catchy riffs. ‘Horrors’ levert dezelfde melodieuze brutaliteit, terwijl de melodie in het refrein het een majestueus karakter verleent. Ook in het titelnummer zitten prachtige riffs en melodieën, in schrille tegenstelling tot de rauwheid van de grunt. Daarna heeft ‘The Curse’ natuurlijk ook melodie, maar in minder prominente vorm, spelend op de achtergrond, terwijl de hakkende drums meer opvallen.
Misschien gewoon een mindere productie? Majestueuze keyboard voor de intro van ‘Intentions’, die overgaat in melodieuze death met halverwege een rustige break, terwijl de keys nog eens terugkeren, maar dan minder opvallend, in de outtro. Ik zal niet zover gaan het woord progressief te gebruiken, maar de arrangementen van Pale King zijn divers en soms verrassend. Dit gezegd zijnde, zijn de twee volgende nummer redelijk brutaal, maar afsluiter ‘Haunted Palace’ demonstreert nog één keer de mix van brutaliteit, melodie en verrassende arrangementen.

Een geslaagd Gothenburg tripje naar de jaren negentig!


Tracklist:

The Last Hour (4’45”)
Ominous Horrors (4’30”)
Monolith of the Malign (5’24”)
The Curse (5’56”)
Dark Intentions (3’29”)
Inflicting Misery (4’29”)
Resurrected (4’34”)
A Haunted Palace (5’24”)

Musicians:

Jonny Pettersson – guitar, vocals, keys (a.o. Wombbath)
Hakan Stuvemark – guitar (a.o. Wombbath)
Hannah Gill – bass
Jon Rudin - drums




Geplaatst door Vera op zaterdag 24 juni 2017 - 18:37:36
Reageren is uitgeschakeld

vrijdag 23 juni 2017
ANCIENT ASCENDANT: Raise The Torch



Release: 2017-04-21
Style: death/black metal
Label: Candlelight / www.spinefarmrecords.com/ / www.pettingzoo.nl
Website: www.ancientascendant.com/
Facebook: https://www.facebook.com/ancientascendant
Country: UK
Playing Time: 45:24
Cat. N°:
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8,5/10


English:

In 2005 UK based Heretic changed its name into the more beautiful and mysterious sounding Ancient Ascendant. Since then they released two albums, ’The Grim Awakening’ (2011) and ’Echoes And Cinder’ (2014); those were well received by numerous aficionados of extreme (death/black) metal with melodic touch and they shared the stage with established outfits such as Bolt Thrower, Enslaved, Bloodbath and Hypocrisy. The third album ‘Raise The Torch’ was recorded at Ritual Sound Recording Studios by Sam Turbitt and the mix and mastering was in the hands of famous Dan Swanö in his Unisound Studios. They are super enthusiastic about that and it is true: this album sounds like the proverbial bell. Not a surprise with such a team…

Firstly we want to inform you that ‘Raise The Torch’ needs several spins before melodies and inventive breaks will settle in your memory. This is due to the fact that the band plays with technical precision, but also with a kind of fickleness one can also find with progressive musicians, but in this case obviously more thunderous and ultra brutal. Yet they insert enough parts to take a breath. They open with ‘Reawakening’ (atmospheric intro with piano), but next we are really awoken with ‘Our Way’. What instantly leaps to the eye is that the aggressive death metal foundation happens to be interwoven with amazing melodic classic heavy metal soloing. And guitarist Nariman Poushin is really generous with that. With his low-ranged grunts, rhythm guitarist Alex Butler embodies the death metal feel, but in every song he switches to sharper screaming vocals (think of Naglfar).

As guidance to start fathoming this album, we suggest ‘Carnal’, by far the most accessible track right here with an atmospheric end. The following ‘Foreign Skies’ includes calmer parts as well, however it brims with darkest moods. It is nice to hear that they often insert breathtaking, beautiful passages in between the merciless harshness and that turns ‘Grasping The Torch’ into a highlight. Although we were also instantly impressed by ‘The Great Curve’ in which a sonorous guitar solo is followed by going in crescendo in a wonderful manner. They do not only focus on maximum velocity, but have a talent to charm the listener with thoughtful passages and that is one of the strongest features of ‘Raise The Torch’, an album that surely will ring a bell amongst fans of (early) Carcass as well.


Nederlands:

In 2005 veranderde het Engelse Heretic haar naam in het veel mooiere en mysterieuze Ancient Ascendant. Sindsdien hebben ze met ’The Grim Awakening’ (2011) en ’Echoes And Cinder’ (2014) twee albums uitgebracht die in goede aarde vielen bij tal van liefhebbers van extreme (death/black) metal met melodieuze inslag en deelde men het podium met kanjers als Bolt Thrower, Enslaved, Bloodbath en Hypocrisy. Het derde album ‘Raise The Torch’ is opgenomen in de Ritual Sound Recording studio met Sam Turbitt en werd gemixt en gemasterd door de befaamde Dan Swanö in zijn Unisound studio. Daar is men laaiend enthousiast over en waarlijk: het album klinkt als de spreekwoordelijke klok. Met zo’n team verwondert ons dat niets.

Vooreerst willen we meegeven dat je ‘Raise The Torch’ meermaals moet beluisteren vooraleer melodieën en inventieve breaks zich gaan huisvesten in je geheugen. Dat komt omdat de band met een technische precisie, maar ook een zekere wispelturigheid speelt die men ook bij progressieve muzikanten aantreft, maar dan meer overdonderend en megabrutaal. Toch bouwt men genoeg haltes in om even adem te halen. Zo gaat men van start met ‘Reawakening’ (sfeervol intro met piano), maar daarna zijn we met ‘Our Way’ inderdaad volop ontwaakt. Wat meteen opvalt is dat de agressieve death metal fundering dooraderd wordt met fraaie melodieuze klassieke metalsolo’s. En daar is gitarist Nariman Poushin erg gul mee. Ritmegitarist Alex Butler belichaamt met zijn lage grunt het death metal gevoel, maar in elke song gaat hij wel over naar scherpe schreeuwzang (denk aan Naglfar).

Als voorbeeld om dit album te behappen schuiven we ‘Carnal’ naar voren, dat is veruit de meest toegankelijke track in de aanbieding en heeft een atmosferisch einde. ‘Foreign Skies’ vormt daarop ook een kalmer moment waar de duisternis echter vanaf druipt. Mooi is hoe men tussen de meedogenloze ruwheid dikwijls adembenemende, mooie passages inbouwt en dat maakt ‘Grasping The Torch’ tot een hoogtepunt, al waren we meteen ook onder de indruk van ‘The Great Curve’ waarin men na een heldere gitaarsolo op prachtige wijze in crescendo gaat. Men focust niet enkel op snelheid, maar weet de luisteraar ook te verwennen met bedachtzame passages en dat is één van de sterkten van ‘Raise The Torch’ dat bij liefhebbers van (vroegere) Carcass ook meteen een belletje zal doen rinkelen.


Tracklist:

Reawakening (1:32)
Our Way (6:42)
Scaling The Gods (4:04)
Unearth (4:25)
Carnal (4:06)
Foreign Skies (6:28)
Grasping The Torch (6:32)
The Great Curve (5:36)
To The Cold (5:43)

Musicians:

Alex Butler: vocals, guitars
Nariman Poushin: guitars
Alan Webb: bass
Dave Moulding: drums




Geplaatst door Vera op vrijdag 23 juni 2017 - 12:35:34
Reageren is uitgeschakeld

donderdag 22 juni 2017
BLACK MIRRORS: Funky Queen (MCD)



Release: 2017-03-03
Style: hard rock, blues rock, stoner, blues-metal
Label: Napalm Records
Website: www.blackmirrorsmusic.com
Facebook: www.facebook.com/blackmirrorsmusic
Country: Belgium
Playing Time: 14:30
Cat. N°: NPR 707 DP
English review by: Geert Ryssen
Dutch review by: Geert Ryssen
Rating: 8,5/10


English:

Black Mirrors first came into the record scene with their self-released debut EP in 2014. Three years later, they scored a contract with the mighty Napalm Records and release another EP, hopefully as a teaser for an upcoming album. Yes, this band rocks! Put some heavy blues-rock, some blasting stoner and a portion of early Black Sabbath in a blender and what you get is Black Mirrors. The band is heavier than Blues Pills, heavier than Wolvespirit, heavier than Pristine and they have an equally good (female) singer with Marcella Di Troia. With their interpretation of MC5’s ‘Kick Out The Jam’ they also prove that they know how to use their sound to create an original version of a classic. If they can make an album on the same level, than I’m sure there’s a bright future for this band.


Nederlands:

Black Mirrors verscheen voor het eerst op de platenscene met hun in eigen beheer uitgebrachte debuut EP in 2014. Vandaag hebben ze een contract met Napalm Records op zak en als appetizer krijgen we een eerste EP. Deze band kookt van start tot finish! Neem wat heavy blues-rock, wat blazende stoner en doe daar nog een portie vroege Black Sabbath bij en je hebt het recept voor Black Mirrors. Deze groep is heavier dan Blues Pills, heavier dan Wolvespirit, heavier dan Pristine en ze hebben met Marcella Di Troia een zangeres die niet moet onderdoen. Met een cover zoals MC5’s ‘Kick Out The Jam’ tonen ze bovendien aan hoe met de eigen sound een klassieker tot de hunne maken. Als Black Mirrors een full cd kan maken op dit niveau dan wacht de band een grote toekomst.


Tracklist:

Funcky Queen
Kick Out The Jams
The Mess
Canard Vengeur

Musicians:

Marcelle Di Troia: vocals
Pierre Lateur: guitar, backing vocals
Gino Caponi: bass, backing vocals
Nicolas Scalliet: drums
Nicoals Scamardi: drums on ‘Kick Out The Jam’
Florestan Thiry, Ulysse Wautier: backing vocals




Geplaatst door Vera op donderdag 22 juni 2017 - 18:31:32
Reageren is uitgeschakeld

woensdag 21 juni 2017
NOCTE OBDUCTA: Totholz (Ein Raunen Aus Dem Klammwald)



Release: 2017-05-26
Style: post black metal
Label: www.mdd-records.de
Website: www.nocte-obducta.de
Facebook: https://www.facebook.com/Nocte-Obducta-189142951148369/
Country: Germany
Playing Time: 42:33
Cat. N°: MDD 130
Review by: Vera
Translated by: Vera
Rating: 8,5/10


English:

German Nocte Obducta is obviously going through an inspired phase. Less than a year after ’Mogontiacum (Nachdem Die Nacht Herabgesunken)’ we can already welcome a successor. Once it was different, since the experimental, yet excellent ’Sequenzen Einer Wanderung’ was followed by frightening news about the end of the band. They split into different others projects like Dinner Auf Uranos and Agrypnie.

They announce that the direction of the previous album is continued, but less experimental and more akin to an old school approach and their black metal roots. Yet it does not manifest itself as a kind of style break and the typical sound of Nocte Obducta reigns all over. The result is a familiar sounding album with necessary heaviness, but also lots of twists and turns and transitions into calm and sometimes even heavenly passages. The instrumental ‘Innsmouth Hotel’ opens this album with dynamic, slightly dissonant guitar skills, really characteristic for the band with German lyrics. It even feels very progressive tinged, since there are several changes in textures, but that’s how we know (and like) the guys. ‘Die Kirche Der Wachenden Kinder’ starts ultimately catchy with gothic allied Katatonia guitars, but the raucous black metal screams indicate another direction. Mysterious spoken parts are assisted by drawling, mid-paced instrumentation, while the following guitar skills are really amazing. In addition to blackened chants we also hear a low grunt for a moment – what did you expect with four vocal additions in the band – while keyboards and organ have a prominent role as well. Straight forward music is not the thing of Nocte Obducta. After four minutes they slacken down pace for a magnificent quiescent fragment, next they go in crescendo again with rough vocals. Now we have a blueprint of the diversity on this album, even within the songs and also ‘Trollgott’ and ‘Totholz’ include many different paces and moods. Even the rudimentary starting ‘Ein Stählernes Liedt’ suddenly becomes very silent for sudden peacefulness with soaring synths and clean harmony vocals. The beginning of ‘Liebster’ is quite doom alike, but soon dissonance and intricate rhythms prevail. As closing track we have the sixteen minutes long ‘Wiedergänger Blues’ and obviously it has nothing in common with blues, but it is experimental and slightly psychedelic. It remains silent for a (too) long time, with only any piano and acoustic guitar fragments, but later it unfolds itself electrically in pure beauty. One can find really beautiful passages in this song, although the song focuses a bit too much on silent moments that do not really matter. All in all this turned into an adventurous experience that we really enjoy, and even the recent predecessor is surpassed. Nocte Obducta remains an intriguing band!


Nederlands:

Het Duitse Nocte Obducta zit duidelijk in een geïnspireerde periode. Nog geen jaar na ’Mogontiacum (Nachdem Die Nacht Herabgesunken)’ verschijnt reeds een opvolger. Dat is ooit wel anders geweest, want na het experimentele, maar voortreffelijke ’Sequenzen Einer Wanderung’ was de band op sterven na dood en versplinterde zich in zijprojecten als Dinner Auf Uranos en Agrypnie.

Men kondigt aan dat de koers van vorig album voortgezet wordt, maar minder experimenteel en meer voeling hebbende met de old school roots. Toch manifesteert zich zeker geen stijlbreuk en is de typische sound van Nocte Obducta overal gevrijwaard gebleven. Het resultaat is een herkenbaar album met de nodige heftigheid, maar ook veel overgangen naar kalme en soms zelfs hemelse passages. Het instrumentale ‘Innsmouth Hotel’ opent deze schijf met dynamische, ietwat dissonante gitaarexploten zo kenmerkend voor de in het Duits zingende band. Het doet zelfs progressief aan, want er zijn verschillende wendingen in de textuur, maar zo kennen we de heren. ‘Die Kirche Der Wachenden Kinder’ begint uiterst vlot met gotische Katatonia achtige gitaren, maar de ruwe black metal screams wijzen een andere richting uit. Heimelijk gesproken passages kiezen voor een slepende begeleiding, terwijl het gitaarwerk vervolgens weer heel wat moois oplevert. Naast zwartgeblakerde screams is er ook even een lage grunt – wat wil je met vier leden die vocaal hun mannetje staan – terwijl keyboards en orgel ook een vrij prominente rol opeisen. Rechtdoorzee gaan is er niet bij met Nocte Obducta. Na vier minuten houdt men in voor een prachtige verstilde passage, waarna men terug in crescendo gaat met ruwe verhaaltrend. Zo hebben we een blauwdruk van de verscheidenheid dat op dit album geëtaleerd wordt, want ook ‘Trollgott’ en ‘Totholz’ blijven nooit lang hetzelfde stramien aanhouden. Zelfs het rudimentair startende ‘Ein Stählernes Liedt’ valt plots stil voor plotse vredigheid met zwevende synths en cleane samenzang. De aanvang van ‘Liebster’ is vrij doomachtig, maar weldra heersen dissonantie en tegendraadse ritmes. Als uitsmijter is er het zestien minuten durende ‘Wiedergänger Blues’ dat uiteraard niets met blues te maken heeft, maar experimenteel en licht psychedelisch is. Het blijft lang stil met enige piano en akoestische gitaarfragmenten, maar bloeit later toch elektrisch open in schoonheid. Hier vind men werkelijk prachtige passages in, al vind ik het nummer op zich toch een beetje te lang met fragmenten die er – vooral in het begin – niet echt toe doen. Al bij al is dit toch weer een avontuurlijk hoorspel dat we zeer kunnen waarderen en zelfs de recente voorganger ietwat overtreft. Nocte Obducta blijft een intrigerende band!


Tracklist:

Innsmouth Hotel (3:26)
Die Kirche Der Wachtenden Kinder (6:42)
Trollgott (4:14)
Totholz (5:26)
Ein Stählernes Liedt (2:56)
Liebster (3:30)
Wiedergaenger Blues (16:04)

Musicians:

Torsten: vocals
Marcel: guitars, vocals
Stefan: guitars, vocals
Flange: keyboards, vocals
Heidig: bass
Matze: drums




Geplaatst door Vera op woensdag 21 juni 2017 - 12:23:27
Reageren is uitgeschakeld

Ga naar pagina   <<        >>  
Archive

APOCALYPSE ORCHESTRA: The End Is Nigh Vera @ (20 jun : 18:36) (01. CD reviews 2017)
DIVINE ELEMENT: Thaurachs Of Borsu Vera @ (19 jun : 15:49) (01. CD reviews 2017)
AN EROTIC END OF TIMES: Chapter One Vera @ (18 jun : 13:43) (01. CD reviews 2017)
MIDNIGHT RIDER: Manifestation Vera @ (17 jun : 20:54) (01. CD reviews 2017)
MAMMOTH MAMMOTH: Mount the Mountain Vera @ (15 jun : 20:05) (01. CD reviews 2017)
THE GUILT: Idem Vera @ (14 jun : 23:28) (01. CD reviews 2017)
Nieuwscategorieën

   
Banners

 

 

Welkom

Inlognaam:

Wachtwoord:


Vergeet me niet

[ ]
[ ]
[ ]
Cd & Dvd Reviews

01. CD reviews 2017
WALPYRGUS: Walpyrgus Nights
Members of While Heaven Wept & co!
01. CD reviews 2017
SIDEBURN: Eight
No nonsense Swiss rock-n-roll...
01. CD reviews 2017
WOLFPAKK: Wolves Reign
Versatile power metal album with guests all over...
01. CD reviews 2017
SÓLSTAFIR: Berdreyminn
A new masterpiece!
01. CD reviews 2017
INSATIA: Phoenix Aflame
A good genre record, but nothing more than that...
Taal



Zoeken Metal-Nose

Date / Time

 
Verwijs naar ons

Verwijs naar ons
Website in order to promote heavy-metal & hard-rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world.
No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent.
All material is exclusive to Metal-Nose and copyright protected. All rights reserved. Copyright © Metal-Nose 20/05/2004. - www.metal-nose.org